GR34 – Etappe #4 (Rosnoën – Landevennec)

Veel mensen weten dit al lang, maar als je een activiteit meer dan 10km of langer dan een uur doet, wordt alles wat in het begin een beetje schuurt, prikt of wringt, uiteindelijk een ding. Beter zorg je er dus voor dat alles als gegoten zit. Dat geldt in de eerste plaats voor je schoenen, maar ook voor die band van je rugzak die langs je arm strijkt. In de ochtend een nauwelijks opgemerkte sensatie, in de middag een brandende schrale plek. Details doen ertoe. Dat bovenste kliksysteem op je borst? Nooit gebruikt, totdat je na zoveel kilometer merkt dat het enorm veel gewicht wegneemt van je schouders. Broek met veel plooien bovenaan? Niet doen. De tas drukt er de hele dag op en je houdt er beurse heupen aan over. Je begint te begrijpen waarom er zoiets als stretch en comfortkleding bestaat.

Oh ja, en altijd tijgerbalsem meenemen. Liefst die rooie die naar fireballen ruikt. Dat is tegenwoordig mijn parfum als ik ‘s avonds uit dineren ga naar de lokale crêperie.

Saut de Loup, bij eb.

De voorbereidingen wierpen vandaag vruchten af, want op aanraden van Morgan van de Gîte d’Etappe had ik de Saut de Loup (Sprong van de Wolf) aan de GR vastgeplakt. Ook omdat mijn eigen plannen vakkundig door hem om zeep waren geholpen. Hij zei namelijk dat zwemmen onderweg eigenlijk onmogelijk was (“we hebben geen stranden, alleen maar modder”) en dat ik op het scheepskerkhof waar ik wilde stoppen in 10 minuten wel klaar zou zijn (“Je kijkt ernaar, maakt een foto, et voila”). Verder antwoordde hij op mijn vraag of het jachtseizoen al was geopend – ik had namelijk gelezen dat je dan sommige stukken beter kunt vermijden – dat hij dacht van niet. “En anders hoor je het wel.” Ehm, ja.

Die Saut de Loup was onverwacht wel even pittig. Klimmen met een rugzak voelt alsof je squads doet met dumb-bells van 8 kilo in je handen. Bovendien ging de route deels over stukken die je alleen kunt doen bij laagwater. En ja, weet ik veel hoe snel het getij opkomt. In versnelde pas langs de modderige waterkant geblubberd dus.

Pont de Terenez

Pont de Terenez was het hoogtepunt halverwege. Ik kon er ontspannen lunchen nadat ik de getijden had overleefd. Ik wist toen gelukkig nog niet dat de weg naar Landevennec ook voor minstens de helft omhoog zou zijn.

Cimétière des Bateaux

Maar, ik wist óók nog niet dat ik zou logeren in Le Patrick, en dat dat het mooiste hotelletje tot nu toe zou zijn. Het lag namelijk ook weer boven een bar dus ik ging uit van groezelige toestanden à la Auberge Camfrout. Maar Franser dan Le Patrick krijg je het niet. In de zin van pastelkleuren, sleutels op kasteelformaat en een uitzicht op petieterige zeilbootjes. Ik verheug me ook enorm op het ontbijt morgen, dat gaat in tegenstelling tot alle vorige dagen hier namelijk wél door.

Le Patrick – wastafel-stee
Uitzicht vanuit Le Patrick

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als blog

Door Saskia du Bois

copy & online communicatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: